دلم برای خانه روستاییمان تنگ شده . از حیاطش کوهم پیداست . کوه من است . درست روبروی تاکستان .

وقت انگور چینی که می شود ، دستکش دستم نمی کنم. شیره ی انگور را دوست دارم. انگورهایمان شیرین است . از همان هایی ست که پدر پدر بزرگم هر روز برای پیشکش مادرش می برد. خجالت هم می کشید که زمینش کم آب است و انگور ها لطیف نیست .

چرا پدر مرا برای آبیاری نمی برد ؟ نیمه شب نوبت آبش است . دلم می خواهد کنار فانوسش با هم بلرزیم و گِل های کرت دور پاهایمان بچسبد . چقدر دوست دارم صدای بیلش را ، وقتی راه آب را عوض می کند  . و صدای حباب های تشنگی زمین را که از زیر آب گل آلود بیرون می زند و صدای گیوه های همسایه را، که بیل به دوش می گذرد . همان که یک درخت زرد آلو دارد .

یادش بخیر درخت زرد آلوی نشان کرده ام . آن بعد از ظهر تابستانی که نخوابیدم و سراغش رفتم .از صبح بوی عطرش مستم کرده بود .از آن بالا بالایی هایش می خواستم. دمپاییم را کندم و بالا رفتم. مثل میوه های بهشتی بود . چند تایی که خوردم صدای پدر آمد . ترکه به دست دنبالم آمده بود : " از درخت مردم بالا می ری ! ... " دو تا شاخه پایین آمدم و خودم را پرت کردم . درخت بیرون ده بود . پا برهنه دویدم . درخت مردم شوخی نداشت ؛ پدر از حق همسایه نمی گذشت . تا خانه ی کافیه خانم دویدم . درش همیشه باز بود . مرا که دید صاف به پاهایم نگاه کرد . زد روی دستش و گفت : " با خودت چه کردی ؟ " پاهایم غرق خون بود . تشت مسی را آب کرد . پاهایم را که تویش گذاشت ، سوختم. خون مثل حریر قرمزی تاب می خورد . دیگر چیزی نشنیدم. فقط صدای گز گز پاهایم بود و مزه ی زرد آلوی گوشه ی دندانم... امسال که رفتم ، درختم خشک شده بود . زردآلویی نداشت . کسی آن دور و بر نبود . بغلش کردم و سخت فشردم. پوستش از خشکی جرق جرق کرد . آهی در سینه ام منفجر شد . آرام به گوشش گفتم :" کجاست زردآلوهای بهشتیت ؟ " انگار لرزید . پاهایم گز گز کرد . بغضم ترکید و باد برگ های کچلش را روی زمین ریخت . بوی زرد آلو آمد و نهالی گوشه ی تاکستان تکان خورد.

 پدرم نهال کاشته بود ...