بار اول که دیدمت ، دست چشم هایم را پس کشیدم . طاق بلند و مشکی ابروهایت مرا ترساند. فکر کردم اگر پیش بیایم از زیر پلک نگاهم می کنی . مثل آن ها که گام هایشان وزن ندارد و سنجیده نیستند .

نشستم و مثل دیگران نگاهت کردم .تو حرف می زدی . اول سرت رابالا گرفته بودی . مثل طاق ابرو هایت . وقتی کمی گذشت طنین صدایت جور دیگری شد . آن جور ها که سر گربه ی ترسوی زیرزمین را از زیر خرت و پرت ها بیرون می کشد . جرات کردم طولانی تر نگاهت کنم ؛ لبخند بزنم و دستم را آزادتر روی میز بگذارم . کمی لم دادم و صندلی دیگر برایم خیلی خشک و سفت نبود .

تا آنکه تو گریه کردی . وقتی اشگ هایت برای معصومیت آن دختر ۱۵ ساله فروریخت ، تمام ترس من هم فرو ریخت . ولی از پشت این پرده ی ترس ، چیز دیگری بیرون آمد ؛تندیسی از یک محبت آمیخته به احترام .

از آن به بعد او نگذاشت تا جلو تر بیایم . وادارم کرد تا بیشتر بگذرد . بهتر ببینم و بیشتر بشنوم . باید می گذشت . باید زمان بیشتری می گذشت تا تو را بیشتر بکاوم . ...

...  همانجا فهمیدم چیز دیگری هستی . درخشندگی های فروغ را داشتی و درد پروین را . لکه هایی آشنا از آنان که می شناختم در وجودت بود .

سعی کردم رنگ هایت را بشناسم . در نوشته هایت سرک کشیدم . بی آنکه بدانی کسی در جستجوی تو نور و موج و کاغذ رامی کاود .

راحت نبود ؛ دشوار هم نه .

نوشته هایت را درباره ی " ممیز " خواندم . چقدر صادق ؛  گستاخ و مهر بان ! خوشم آمد . خیلی . آنقدر که بخاطرش تو را دیدم.

جسارتت را تحسین کردم ، وقتی توانستی با اینهمه لطافت آسیب پذیر، تابو سرایی کنی . وقتی توانستی به طرفداران یک کلام بگویی: با اینهمه تعریف بی اما ؛ بزرگان را کوچک نکنید . اصراری چنین بی امان بر عالی بودن چیزی شک بر انگیز است .

راست می گویی. انگار می خواهیم کسی نبیند که پشت چهره ی مستحکم و بزرگ ما ، راز کوچکی پنهان است . مگر می شود همه چیز را با هم داشت ؟

رویا خوب می داند که رویاها هم عوض می شوند . لیلی هم اگر زنده می ماند ، با مجنون دعوایش می شد و سفید برفی حمام آفتاب می گرفت تابرنزه شود !

... خواستیم کاری بکنیم ، نشد ! عجیب هم نبود ؛ چون همه رویایی فکر نمی کردند و اینجا رویا ، نه عقب تر که جلوتر از واقعیت راه می رفت .

بالاخره بعد از ماه ها دوباره او را دیدم و قرار شد کار ی بکنیم که رویا شانه  به شانه ی واقعیت حرکت کند .

قرار دادمان روی کاغذ نبود . آنرا روی چشم ها و صفحه ی اعتمادمان نوشتیم . روی انتظار فردا و چیز هایی که باید پیش می آوردیم  و  می شد . روی دلمشغولی هایمان برای اشاعه ی مهر ، یاری و صعود آنان که همت پیش رفتن بر ارتقای انسانیت را دارندو در این را ه می کوشندتا چون عیاران بزرگ دل اعتبار خود را بر بزرگی و بزرگواری بنا کنند .آنانکه زخم های هم را می بندند و خاشاک از پیش پای هم کنار می کشند . هم آنان که حتی یادشان کوره ی دل را روشن نگه می دارد و عزم امتدادشان مسیر را روشن.

نمی خواهم دست یاری از  دست هایما جدا شود . آنها را  می فشارم . سخت می فشارم شایدفشار عشق و احتیاج بازداردمان از هر ندیدن و نماندن . درد او را درد خود دانستن و اشگ های او را چون اشگ های خود پاک کردن .

ما به هم محتاجیم .نگوییم نه . ما به هم زنده ایم . نگوییم نه .و ما یکدیگر را دوست داریم . حتی اگر بگوییم نه . چه خوش می گوید " محمد علی بهمنی " :

لبت نه گوید و پیداست می گوید دلت آری

که اینسان دشمنی یعنی که خیلی دوستم داری

دلت می آید آیا از زبانی اینهمه شیرین

تو تنها حرف تلخی را همیشه بر زبان رانی ؟